Os homes só contan até tres

Desculpade a tardanza en poñer a letra da canción.
A parte poética da composición corre a conta de A. Lopo, a interpretación musical é de Ugia Pedreira ademais da composición onde interviu tamén Pedro Pascual.
Sentimos non poder subir ao blog un mp3 coa versión do temiña.

Se polo teu amor fose
por amor eu morrería,
pois tan certo como a morte
nos espera nas esquinas
morrer contigo é a vida.

Amor, bicas cando miras.
Se te ausentas, martirizas.

Xa rematou, o neno xa botou a andar, un parto múltiple cunha comadrona de excepción, grazas a tod@s, a parida foi intensa mais o neno xa está a andar por todo o país.

Intérpretes:
Luísa: Nuria Gullón.
Helena: Mónica García.
Evaristo: Alfredo Rodríguez.
Nico: Antonio Salgado.
Deseño espazo escénico: Xoán Anleo.
Deseño espazo sonoro: Ugia Pedreira
Deseño de vestiario: La Canalla.
Deseño de luces: Paco D´Pink.
Espazo sonoro: Ugia Pedreira.
Canción orixinal:
Música: Ugia Pedreira e Pedro Pascual.
Letra: Antón Lopo.
Movemento escénico: Olga Cameselle.
Deseño gráfico: Signum deseño.
Fotografía: Juliana González.
Perruquería: Anil Perruqueiros.
Asesoría lingüística: Xocas López
Realización escenografía: Paul Guy.
Asistencia técnica: Kachet loxística espectacular.
Deseño da produción: A Factoría Teatro.
Produción: Alfredo Rodríguez e Xocas López (Eme2 produción e distribución)
Asesoría financeira: Daniel Couselo.
Distribución: Eme2

Axudante de dirección: Rocío González.

Dirección: Cristina Domínguez Dapena.

Colaboracións: O Mago Romarís, Espacio Aberto, A Artística, Sala Nasa.
Agradecementos: Miguel Figueiral, Alcogal C.B , Pablito Trasno e José Perozo.

Vídeos
Cámara e steadycam: Emi Atrio.
Iluminación: Juliana González e Emi Atrio.
Intérpretes: Jose Perozo ,Pablito Trasno, Antonio Salgado e Antón Lopo.
Realización: Juliana González
Dirección: Xoán Anleo.

Luísa: cara (ou cruz) dunha moeda.
Luísa non é sen Helena igual ca Helena non é sen Luísa.
Forte e segura en aparencia.
Muller, autora e directora teatral de éxito.
O esforzo que lle supón manterse aí non é fácil.
Non o é.
O mundo aí fora é unha selva e ela ten armas para sobrevivir.
Outra cousa é a casa.
Outra cousa é Helena.
Non ten moitas opcións.
En realidade só ten unha.
Só unha.
Helena.

Nuria Gullón (Luísa)

Os homes so contan até tres é unha peza contada en 27 escenas. O peso da acción recae en dúas irmás, xunto a un garda xurado e un malabarista. Estes catro personaxes desenvolven a historia.
Cada unha das 27 escenas ten autonomía propia, conta algo valioso para o desenvolvimento da peza mantendo un valor de por si, como se cada unha delas puidesen existir sen a presenza das outras.
Durante o proceso de posta en escena de calquera peza, pasamos por varios momentos que son como volver a comezar.
Nesta, e debido sobre todo á independencia que como unidades de acción teñen as 27 escenas da peza, houbo un importante momento para todos, sobre todo para os actores. O momento en que unimos cada unha das escenas para ver…”que pasaba coa peza”.
Agora, a unha semana da estrea, imos pasar por outro “gran momento”…Imos para o teatro. Alí os espazos serán os reais, os actores e actrices terán que volver a atoparse dentro do seu espazo de actuación, e sobre todo…imos facer “espectáculo”…si, imos facer que casen o espazo escénico, co espazo sonoro, coa iluminación…esta vez tamén coas imaxes que nos veñen de fóra, coa vídeo creación…son tantas cousas necesarias para facer espectáculo, tantas linguaxes diferentes….que esta se convirte na proba definitiva…na última volta atrás para tomar impulso e poder chegar ao momento de subir o pano.

Cristina Domínguez (Directora)

O personaxe de Nico, aínda que puidera parecer algo sinxelo, non o é tanto. Preséntase coma un mozo como moitos dos que nos podemos atopar pola rúa, pero precisamente aí radica a súa maior dificultade. Polo menos iso foi o que nos inicios da montaxe máis me custou concibir a min. Porque precisamente, como él mesmo afirma na propia obra cando di “teño a sensación de que ninguén pode verme, de que son invisible(…).Nunca me ven”, con frecuencia quedámonos coa apreciación superficial da xente, e en particular pasa isto con suxeitos que, nuns casos por fortuna e para outros por desgraza, están dotados co don da beleza física, externa. Xente coma Nico existe, persoas que necesitan que alguén indague no profundo da súa esencia, e que se lles ame polo que son e non polo que parecen ser.
Outros trazos significativos de Nico son o seu caracter aberto, dinámico, idealista e a súa necesidade de compartir esa enerxía vital que el sinte no seu interior. Nico é un personaxe divertido, encantador e seductor, e isto imprímelle novas dificultades a quen o teña que representar, porque o público ten que sentir que realmente é así, e por iso non pode nunca resultar falso ou impostado. O risco radica en que aqueles dous adxetivos remiten con facilidade a estereotipos que nos levan a clixés que hai que evitar por tódolos medios para unha interpretación crible.
Por outra banda Nico podería constituirse en prototipo do lema “mozo aínda que sobradamente preparado”, traballador, con múltiples coñecemetos que o enriquecen , porque Nico é actor, malabarista, acróbata…É dicir, é tan completo que para interpretalo hai que aprender e traballar certas habilidades nada sinxelas e que, sinceramente eu coidaba máis fáciles de adquirir, que requiren un traballo diario moi duro e serio.
Traballar o personaxe de Nico fíxome valorar a un colectivo que é o da xente do circo, os malabaristas, os acróbatas, os paiasos, os prestidixitadores…porque descoñecía o duro que resulta desenvolver as habilidades que con frecuencia nos deixan pasmados e que realizan con apariencia de non supoñer esforzo… Moitos deles son xente aberta, amable, que desprenden unha enerxía positiva contaxiosa, e que comparten os seus coñecementos desinteresadamente. Xente moi distinta á que estamos máis afeitos a atoparnos interesados polo material e o beneficio económico.

Toni Salgado (Nico)

Poder participar no novo proxecto de A Factoria despois de ve-la montaxe de Tío Vania foi un agasallo que non podíamos rexeitar. Sabiamos da forma na que Cristina afronta a dirección, coñecemos e queremos a Xoán e a súa obra, gozamos da música de Ugia, somos irmáns de sangue e suor de Olga, amigos dende a nenez de Alfredo, Antón é un referente da cultura contemporánea galega e a súa obra Os homes so contan ata tres premio Álvaro Cunqueiro….en fin qué máis podemos dicir sen que se nos poña a pel de galiña. Esperamos que a nosa participación reflicta toda a ilusión posta neste traballo.
Para comezalo decidimos facer un labor de abstracción. Que os deseños, sobre todo os das dúas protagonistas, estiveran dotados dunha linguaxe metafórica. Que cadanseu vestiario fora a representación da personalidade de Luísa e Helena na metalinguaxe da roupa .Unha vez tivemos isto claro todo foi doado e o traballo converteuse en lecer. Desexamos que tamén o sexa para vós.

¡Saúde!

Francisco e Patricia Soto

LA CANALLA

Nico:
Non é fácil. Este lugar.
O que sinto. Supoño que isto é o pracer.
Como un espacio amplo e espido.

Antón Lopo
Os homes só contan ata tres
Escena 19

Helena, Luísa, Nico e Evaristo están cada un nas súas casas, do Hórreo, agardando que alguén lle dea luz á súa historia. Doutra banda, enfrente a eles todo un equipo de excepcionais profesionais, preparan a súa saída á escena.
Restan dúas semanas para que o gran público se meta na vida destes catro…¿Como lles sentará?¿Gostaríalles a vostedes que alguén os interpretase?¿Que dirían os veciños?…
Deixando a un lado esta pequena brincadeira, todo o equipo da Factoría damosvos a benvida a tod@s para que intentedes gozar deste blog, e poidades seguir o proceso creativo a través da voz dos seus protagonistas. Pretendemos achegar cada un de nós a visión que temos sobre este mundo que deseñou Antón Lopo e de como estamos intentando levalo á escea. Cremos que tedes unha boa oportunidade para seguir un proceso creativo co que nós estamos encantados e marabillados.
Por certo a estrea é o día 2 de decembro no Salón Teatro de Compostela, onde estaremos ata o día 5.

MÓNICA GARCÍA (Helena), NURIA GULLÓN(Luísa), TONI SALGADO(Nico), ALFREDO RODRÍGUEZ(Evaristo e produción), XOAN ANLEO(Deseño do espazo escénico e dirección audiovisual), “LA CANALLA”(Deseño de vestiario), UGIA PEDREIRA(Deseño do espazo sonoro), JULIANA GONZÁLEZ(Realización audiovisual), EMI ATRIO(Cámara e steadycam), JOSE TÁBOAS(Edición audiovisual), PACO D’PINK(Deseño do espazo lumínico), DANIEL COUSELO(Asesoría fiscal), PILAR IGLESIAS(Asesoría financieira), OLGA CAMESELLE(Movemento escénico), ROCÍO GONZÁLEZ(Axudante de dirección), XOCAS LÓPEZ (Axudante de produción), CRISTINA DOMÍNGUEZ(Dirección), ANTON LOPO(Autor e asesor da montaxe); dámosvos a tod@s a benvida.